Geceye bırakılan iz Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:Geceye Bırakılan İz
Aramızda kalacak, kimse bilmeyecek bu yükü,
Ağır bir taş gibi göğsüme oturan bu sükûtu.
Hangi duaya sığınsak eksik, hangi kadehe dokunsak kırık,
Gözlerimizin kıyısında büyüyen o eski harabe, o derin bozukluk.
Bir ağacın kırılan dalı gibiyiz şimdi, kendi üstüne düşen,
Ne baharı bekleyecek derman var, ne rüzgâra direnen bir beden.
Bir ağıt yükseliyor karanlığın en koyu, en kimsesiz yerinden,
Susuyoruz; çünkü kelimeler çekildi çoktan bu yorgun şehirden.
Yüzünde bir akşamüstünün hüznü, bende darmadağın bir geçmiş,
Zaman dediğin meğer hep en zayıf yerimizden bizi seçmiş.
Kim dinler bu saatten sonra kalbin o sessiz, çaresiz çığlığını?
Kim geri verebilir bir ömrün elinden kaçan o saf aydınlığını?
Dökülsün varsın yaşlar, saklamıyoruz artık saklanacak hiçbir şeyi,
Unuttuk çoktan sevinç denilen o uzak, o yabancı ülkeyi.
Bir uzun gece bu, bitmek bilmeyen bir matem gibi sürüp giden,
Herkes uyudu, bir biz kaldık geriye kendi küllerini süpüren.
Aramızda kalsın yine; bu yangın, bu sızı, bu ağır keder,
İnsan bazen tam da en çok sustuğu yerden eksilir, geçer gider.