Ben Kendimi Bile Unuttum

Denk düşmüyor içimle aynadaki gördüğüm,
Gönlümün müebbet kavgasından yoruldum.
Rüzgâr vurdu yalazlarda; yandım, kavruldum...
Sen seni boşver, ben kendimi bile unuttum!

"Unutamaz, o gelir, inayetimi diler" demişsin,
Sersem düşlerden uyanıp beni beklemişsin.
Bir de lütfedip Yaradan'a el açıp istemişsin;
Sen seni boşver, ben kendimi bile unuttum.

Neşende senin olsun, sonsuz keyfinde;
Varoluşu buldum ben çıktığım bu sürgünde.
Kapandım içimdeki müebbet bir dehlizde;
Sen seni boşver, ben kendimi bile unuttum.

Ne tahammülüm kaldı sana ne de sabrım,
Sığmadım kabıma; isyanlarla dolup taştım.
Sayende bu gece küfrümle günahımı aştım;
Sen seni boşver, ben kendimi bile unuttum!

Hayalin şöyle dursun, sayeni dilemem;
Kim suçluydu, kim bigünahtı bilemem.
İbrahim olup yandım, kendime gelemem;
Seni bırak, aynadaki bana ben bile dönemem!