Geceye Yaslanan Aşk Şiiri - Mustafa Alp

gece yeni başladı yar,
ama benim içimde çoktan sabahlar öldü.
bir gün daha eksildim senden,
bir ömür daha çoğaldım yalnızlığa.

günün telaşını bırak diyorsun ya,
hangi günün?
ben her günü
senin gidişine yetişemeyen
yorgun bir akşam gibi yaşadım.

uzat ayaklarını koltuğa.
ben hiçbir yere uzanamadım,
çünkü insan
en çok da sevdiğine sığamaz bazen,
en çok orada daralır içi.

yağmur yağıyor dışarıda,
ama benim içimde
yıllardır dinmeyen bir sağanak var.
sen hiç ıslanmadın,
ben hep sırılsıklam kaldım
adını içimde saklarken.

dinle diyorsun ya sessizce.
ben sustukça büyüdü içimdeki çığlık.
bir insan
en çok söyleyemediklerinde boğulur,
bunu da sana anlatamadım.

aşk gönülde başlar dedin,
doğru.
ama kim söyleyecek bana
neden en çok
gözden düşerken kanar insan?

ben seni
bir şarkının nakaratı gibi değil,
bitmeyen bir ağıt gibi sevdim.
her dönüşünde biraz daha kırılan,
her susuşunda biraz daha eksilen
bir adam gibi değil
bir enkaz gibi.

ellerin vardı bir zaman,
dünya oraya sığıyordu.
şimdi ellerim boş,
ve ben
hiçbir yere sığmıyorum.

gözden dökülür dedin ya aşk,
benim gözlerimden
şehirler değil,
bir ömür aktı yar
sen yine de bakmadın.

bir gece daha geçiyor şimdi,
saatler senin yokluğunu sayıyor.
ben ise
zamana değil,
sana gecikmişim.

ve bil.
aşk dediğin şey
bitiyorsa
hiç başlamamıştır zaten.

çünkü ben hala buradayım,
sen yokluğuna alışmış olsan da.