Geceye Saklanan Uykular Şiiri - Mustafa Alp

uykularını gecenin karanlığında saklayabilene
her gün devr-i hasret düşer payına,
öyle bir hasret ki
ne sigaraya sığar
ne iki duble rakıya.

bir bakarsın, sabah olmuş
ama sen hala dündesin,
birinin gel demesini bekler gibi
ama o gelmeyişler var ya
işte en çok onlar koyar adama.

gece dediğin nedir ki zaten?
biraz karanlık, biraz iç sıkıntısı,
biraz da hatırlamak istemediğin ne varsa
hepsinin üstüne çöken bir yorgan.

sen uyumazsın,
çünkü uyursan rüyana girer
gözünü kaçırdığın her şey.
bir bakmışsın
eski bir gülüş,
yarım kalmış bir sarılış
kapıyı çalmadan içeri dalmış.

işte o yüzden
uykularını saklarsın gecenin cebinde,
kimse bulmasın diye değil
kendin bile unut diye.

ama ne mümkün.
insan kendinden kaçamıyor işte,
ne kadar saklasan da
bir yerinden sızıyor hayat.

bir sigara yakarsın,
dumanı değil derdin tüter aslında,
bir yudum içersin
boğazından geçmez, kalbine takılır.

ve her sabah
aynı yorgunlukla uyanırsın,
sanki bütün gece
birini sevmekten yorulmuşsun gibi.

oysa kimse bilmez
en çok da sevememek yorar insanı,
sevememek
ve unutamamak arasında
bir ipte yürür gibi yaşamak.

uykularını gecenin karanlığında saklayabilene
her gün devr-i hasret,
her gün biraz daha eksilmek,
her gün biraz daha ben değilim artık demek.

ama yine de
bir yerlerde
inatla atan bir kalp var,
inatla belki diyen.

çünkü insan dediğin
en çok umudu yüzünden yanar,
ama en çok da onunla ayakta kalır.