Geceye Saklanan Rüya Şiiri - Mustafa Alp

bir de hiç bitmeyen rüyalar vardır.
sabaha kadar insanın avuçlarında kalan,
uyanır uyanmaz eksikliğiyle boğaza oturan.
öyle bir özlem ki bu,
adı konulsa da geçmez,
saklansa da dinmez.

gündüz başka biriyim ben,
kalabalığa karışan,
gülmeyi bilen,
iyiyim demeyi alışkanlık yapan biri.
ama gece olunca
duvarların bile sustuğu vakitte
içimdeki o eski sızı
yeniden yürümeye başlıyor.

çünkü bazı insanlar
yalnızca rüyalarda kalabiliyor.
gerçek hayat onları taşımaya yetmiyor bazen.
sesini unutuyorum sanıyorum mesela,
sonra bir gece ansızın çıkıp geliyor.
bir sokak lambasının altında,
yağmur kokan bir akşam gibi.

ve ben yine sana yetişemiyorum.

ne tuhaf değil mi?
insan en çok kavuştuğu yerde eksik hissedermiş.
sana sarılıyorum rüyamda,
ama sabah olunca
kollarım bomboş uyanıyorum.

işte o an başlıyor içimdeki yorgunluk.
herkesten saklamaktan yorulduğum şey tam da bu.
kimse bilmiyor çünkü
bir insanın yokluğunu
her gece yeniden yaşayıp
her sabah yeniden kaybetmenin ne demek olduğunu.

bir çay koyuyorum bazen kendime,
buharında yüzünü arıyorum.
camdan dışarı bakıyorum,
şehir çoktan sabaha hazırlanmış oluyor.
fırınlar açılıyor,
minibüsler geçiyor,
martılar bağırıyor uzaklarda.
ama benim içimde hala gece sürüyor.

çünkü sen,
yalnızca gece olduğunda gelen bir mucize gibisin.
gündüzleri inkar ettiğim,
geceleri onsuz yaşayamadığım biri.

ve insan bazı rüyaları neden kimseye anlatamaz biliyor musun?
çünkü anlatınca bozulacak sanır.
bir kuş gibi ürküp uçacak diye korkar.
o yüzden susar.
o yüzden içine gömer.
o yüzden herkes uyurken
sessizce bir ismi özler.

ben seni biraz da böyle sevdim işte.
kimse bilmeden.
bir şarkının iç sesi gibi,
bir yağmurun camda bıraktığı iz gibi,
geceye saklayarak.

şimdi sorarsan bana,
neden hala geçmedi? diye.
bazı yaralar iyileşmez derim.
sadece insan,
onlarla yaşamayı öğrenir.

ve bazı rüyalar vardır.
hiç bitmez.
insan uyansa bile devam eder içinde.

✍️