Geceye Doğru Şiiri - Mehmet Balıkçı

Gece dem tutarken sustu bütün yollar,
Eski bir yankı kaldı o hoyrat yıllar.
Kendi kuyusunu kazan insan,
Zamanın içinde savruldu bir an.

Ne kırılan hevesin hesabı tutuldu,
Ne solan ömrün dikeni unutuldu.
Yönünü şaşırmış bir göçmen kuş gibi,
Karanlık sardı umutların sessizliğini.

Yine de diyorum, ey ömrün yolcusu,
Silip atar belki yürekteki korkuyu.
Rüzgâr toprağa savursa da son umudu,
Biter elbet devranın uzun uykusu.