şehrin bütün ışıklarını
söndür tek bir nefeste,
yalnızlığın kuytusuna çekil.
zamanın pas tutmuş çarkında
bir harf gibi sessizce erisin gölgen.
göğsünde biriken rüzgârı sal geceye,
yolların haritasını yırtıp at ellerinle.
adımlarını bir duaya benzet,
iz bırakmadan geç, geçmişin sokaklarından.
ne aradığın yer uzaklarda,
ne sığındığın gök sana yabancı…
bırak aksın nehir kendi yatağında,
dokun kendine,
tanı o içindeki kadim coğrafyayı..
Kayıt Tarihi : 12.08.2026 02:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!