Garip Hâlim Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir garip hâlim var bu aralar…
Ne gülüşüm kendime ait,
Ne sustuğum geceler…
İçimde biri sessizce ağlıyor sanki,
Ama kimse duymuyor.
Kalabalıkların ortasında
Kaybolmuş bir gölge gibiyim.
Herkes bir yere yetişiyor da
Ben,
Kendime bile yetişemiyorum artık.
Bir pencere önünde oturup
Saatlerce geçmişe bakıyorum bazen…
Sanki hatıralar,
Eski bir şarkının kırık notaları gibi
Yüreğime batıyor.
Kimse bilmiyor;
Gece olunca kaç kez
İçimden yıkıldığımı…
Kaç kez
“İyi değilim…” deyip
Sessiz kaldığımı.
Bir çıkmazın enkazında kayboldu umutlarım,
Bir sigara dumanında dağıldı hayallerim…
Ve ben,
Hep “geçer” dedikleri şeylerin
İçinde kaldım.
Ne çocukluğum geri döndü,
Ne de içimdeki o saf insan…
Büyümek dedikleri şey
Biraz da eksilmekmiş meğer.
Şimdi aynalara bakıyorum da,
Yüzüm tanıdık ama
Ruhum çok uzaklarda…
Sanki yıllardır
Kendimi arıyorum.
Bir omuz istedim sadece,
Bir “yoruldun biliyorum” cümlesi…
Ama insanlar artık
Birbirinin yarasına değil,
Maskesine bakıyor.
Benimse içimde
Kimsenin görmediği fırtınalar var.
Dışım sessiz belki ama
İçimde
Kopan bir kıyamet taşıyorum.
Ve en çok da
Geçmeyen şeylere alışmak yoruyor insanı…
İşte bu yüzden
Bir garip hâlim var bu aralar;
Ne tam yaşıyorum,
Ne de tamamen kayboldum…
Sadece,
İçimde kırılmış bir hayatın
Sessiz enkazında oturuyorum.