Gûya bayram ediyor insanlar
Yitmiş akide şekerleri
Zaten hiç sevmem ki
Sevdiklerimi de ölümsüz severim
Ölmeye doğduğumu unutmuş yaşarken
Ölüm ani
Turnalar da cümle kuşlar gibi göçüp gider de
İnsanın gidişini bilmem niye yadırgar insan
Vay kurban
Mevsim kıştır
Kar altındadır ya bazı köyler
Yolları kapalı
Şok ve gerginlikten
Dilleri kekeme olmuş kopuk kopuk konuşan
Kendileri genç görünüşleri yaşlı
Gözleri yorgun bakan bu çocuklar
Elbet bir gün iyileşecekler
Şu dağların üstünde, duman molur, kar molur,
Diley kar molur,
Hekimhan’ın şu kıvrımlı yolu da,
Aman bize dar molur, diley dar molur,
Akşamüstü karanlık da basınca, diley gardaş basınca.
Hekimhan’ın geceleri zor molur,
Saçların tel tel töküli yüze
Yüreğime ok ok bakıyi gözle
Sarı eteğiyle ince beliyle
Geziniy duruyu Hekimhan'ın gülü
Oy benim yarim
Geziniy duruyu Hekimhan gülü
Yel eser dağlardan, geçer köylerden,
Gönlüm geçmez oldu gurbet derdinden.
Bir gül açar sanki vay Mezirme’den,
Kokusu sinmiş de Hekimhan yelinden.
Hekimhan, Hekimhan, yârim orada,
Mor sümbüller açar oy kayalarda.
Hekimhan'la Arguvan'ın arası ölem arası
Yârim oldu yüreğimin sılası ölem sılası
O yârin gözlerin rengi elası ölem elası
Seviyom da Hekimhanlı yârimi ölem yârimi
Çekiyom kız sevdasını derdini ölem derdini
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!