Kum taneleri gibi ağır ağır akıp geçer hep zaman,
Ummadığın bir anda, ummadığın taş gibi baş yaran.
Meğer eksilir heceler, birer birer satırlardan,
Sanki anlayacak, vakti çok değerli okuyan.
Anlasa ne yazar, yoktur hiç geriye kalan,
Aklında bile, hep en uç doruklarından.
gelmeyen ilhâmın kurbânı olamam
sevmeyen bir kalbi yeşertmektir o.
herkes ister lâkîn kimse kavuşamaz.
kurutuverir gencecik bir fidanı
ya fazla vermiştir suyunu
ya da değiştirememiştir şu kahpe huyunu:
Hey! Bana bak küskün çocuk.
Mâvi gözün, inci boncuk.
Her ne derdin varsa böyle,
Aslâ çekinmeden söyle.
Lânet olsun!
Çölde yetişmeyen bütün okaliptuslara...
ve Kuytu bir vahada yaşayamayan foklara.
Lânet olsun!
İlâhî duygular beslediğim bütün kavimlere...
Travmatik çocukluk masallarım gibisin,
Varlığın ayrı, yokluğun ayrı korkutuyor..
Sevmek böyle bir şey mi, bilmiyorum
Bilinçaltım hatıranı hâlâ kor tutuyor.
Günâhlar işliyorum hayâlini yâd ederek,
Ey Hüdâ'nın yere göğe sığdıramadığı habibi!
Bekliyorum, nerdesin gönüllülerin "hakiki" tabibi?
Bakıyorum da yüzün düştü göremeyince teşbibi.
Zira sendin bu sahtekarlığın yegâne müsebbibi.
Ne idiği belirsiz kavga, sözde münâzara.
"İndir o elini!" Gibi birkaç lüzûmsuz nâra.
Görsem bile, diyerek haykırmam: "Görüldü kara!".
Bastığınız yer, çorak olduğundan mütevellit.
Açılışı sandı, yalnız soyunmaktan ibâret;
Ne kadar tuhâf mahlûkâtsınız siz?
Maymun dediniz atanıza dahî.
Hakkınız elbet, inkâr edemeyiz.
Âdem niçin cennetten düştü sahi!
Yemese elmayı, aç mı kalırdı?
O kadar mübarek birisi değilim belki de,
Olsaydım tutardı ettiğim dualar kendime,
Yahut her gün sayıp durduğum beddualar bile,
Adı sanı gereksiz olan o mâlum herife.
Hiç istemediği hâlde doğarmış insan.
Hiç gönüllü olmasa da yaşarmış insan.
Konuşacak hiç kimsesi kalmadığında,
Sayfalarca ama boş boş yazarmış insan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!