En güzel şeyiydi hayatımın seni sevmek
Seninle beraber öğrendim nedir gülmek
Sende bırakıp gittin ya sonunda
Sensiz tek düşüncem var oda ölmek...
Aşk dolu bütün sözlerin yalanmış
Sensizliği saklıyorum koynumda
Evcil acılar yetiştiriyorum
Senden gizli zavallı yüreğimde
Hergün yeniden ölüyorum...
Sahte gülüşler kaldı yüzümde
Yıllar önce altın gibiydi
Şimdi gümüşe çalmış
İpek dokulu saçların
Bir bıçak gibi kesmiş
Geçen yıllar yüzünü
Gözlerinin fırtanısı
Sensiz kalacaksa biçare ömür
Varsın çürüsün bedenim
Bir daha çınlamayacaksa sesin
Varsın duymasın kulağım
Adını anamayacaksa yeniden
Varsın sussun dudağım
Nasılki kızgın güneş mecbursa batmaya
Ve o hırçın asi rüzgar biran dinmeye
Zaman nasılki mecbursa illede geçmeye
İnsan doğmaya mecbursa ve ölmeye
Yollar bitmeye mecbursa ve gitmeye
Dünya dönmeye mevsimler değişmeye
Ağır bir ölüm var üstümde
Ağır bir korku var içimde
Birde sevdan var kalbimde
Ki o bildiğim en ağır yük zaten...
Sen beni bırakıpta gidemezsin
Masallarda adı geçen
Kayıp şehirler gibiyim
Aslında anlamadım
Kayıp olan şehir mi
Yoksa ben miyim...
Ay ve güneş karışımı
Ateş böcekleri ile
Yıldızların arasında
Bir akşam üstünün
Kızılımsı şehvetinde
Pervasız sarhoşça ve
Sana bir şarkı yazdım
Daha bestelenmedi
Sana bir resim çizdim
Kimselerce görülmedi...
Sana bir oyun buldum
Adım maviler benim
Soyadım açık yeşil
Kırmızı sevdamın rengi
Saçım kahverengi
Aynı renkte gözlerim
Buğday tenliyim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!