Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

çiçek,
güneş demekti...
güneşse sevgi..
sarar sarmalar
bırakırdı renklerini...

Yalana,
El bastım
Ellerim yandı....
Safa,
El tuttum
Yüreğim yandı...

gözlerin ceylandı,
kaşların orman....
nefesim yetmezdi,
koşsam ardından...
oysa...
yeterdi bana

gözlerim,
gözlerinde BENİ arıyordu...
oysa ki...
gözlerin,
denizlere dalmış...
başka kıyılara vuruyordu...

güneş,
gözlerinden doğmuştu
gözlerime...
artık...
güneşim sendin,
girmiştin yüreğime..

karayelin
karlarına karışmış
İstanbul'un martı kuşları
üşümekte
beyazına beyaz gibi
karayelin

sen yanımdaydın ya...
ayrılığın korkusu yüreğimdeydi yar...
sen ellerimi tutukça
yalnızlığın korkusu yollarıma düşerdi yar...

otururduk diz dize

eskiden,
kuşlar postacıydı...
yorulunca da
telgrafın tellerine konardı...
eskiden;
kuşlar kanatlıydı...

ALLAH,
evrenini
sevgiyle yarattı...
ALİMLER,
evrenin
devamlı genişlediğini

sen çiçeğim ol
ben dalın
öyle ki
ben olmadan
sen açma sakın...