Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

gökte;
bulutlarla...
denizde;
sularla...
ormanda,
yapraklarla...

bilmeli ki
iki dünya varsa;
biri ahiri..
biri zahiri...
iki de
ben olmalıydı

ben bakardım
gözüm sendin...
ben yazardım
kalem sendin...
gözüm seyirde,
kalem serimde

öfkem;
yüzümü gülleriyle,
dilimi küfürleriyle şenlendirdi...
öfkem;
güllerimi dikenleriyle,
küfürlerimi mermileriyle süsledi...

sevdana düştüm..
aldım başımı
peşine düştüm...
derdini çektim çile çile
adım çıktı dervişe...
ne akıl kaldı

dünyanın,
yüreği kaynarken...
insanların yüreği
kan-revan içindeyken...
doğa bile,
iki gözü iki çeşme ağlıyor iken

cuma önü
evindeydim annem
kapını açtım
burcu burcu sen koktun annem
evin soğuksa da
anıların ısıttı beni annem...

onlar;
demirci ustaydı,
kazma çapa balta maşa yaparlardı...
onlar;
boyacı ustasıydı,
ayakkabı boyar fırça sallar cila atarlardı...

rüzgar,
ses versin diye
bir şeylere değmeli
değdiği şey de
onun kıymetini bilmeli
biri ben geliyorum derken

gözlerim,
maziye daldı
anılar damla damla
yüzümü ıslattı...

gözlerim,