Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

eğer,
gülüm olsaydın sen
yolun bağın olurdum ben
bağın kapın diken olsa
yaprağında yatardım ben....

ikimizin
bir gülü olsun
ki onun;
dikeninde canım
renginde kanım olsun...
ki onun;

gülün,
bir genel anlamı vardı
bir de
her renginin
gülüm,
sen ki

öyle bir karanlıktı ki ruhum (gönlüm)
güneş bile girse içime
açılmazdı perdelerim yine
sen benden dilemedikçe...

dile gözüm dile

güneş,
ağaca yaprak
olmuştu...
yaprak,
güneşe gölge...
ağaç,

yaşamda;
en çok gülen
onlardı...
yani,
çiçek satan çingeneler...
Kadıköy'de...

çiçekler,
yamaçlardaydı
keçiler yemesin diye
oysa...
keçiler,
inatların daydı

sabah uyanırken...
keyfim yerindeydi
gözlerimi ovuşturup
bir mırıltı çıkarıyordum
güftesi benden
ki de

odamda,
kanepede oturup
televizyona bakardım...
gözlerim,
ekranda resimlere
yüreğim en derinlerde

anılar;
kıpırdardı
yüreğimin içinde
gelir canlanırdı
gözlerimin önünde ki
hep sen vardın içlerinde