Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

sarılar..,
yaprağa sarılmıştı...
yapraklar toprağa...
topraklar..,
ölüme sarılmıştı...
ölüm yalnızlığına...!

şarkılar seni söyler,
ben aşkını yaşarım...
aşkın bir güneş gibi,
ben içinde yanarım...

dillerde name adın,

rüzgar mıydı?
akıp giden;
saçlarının arasından...
gözlerinin karasından...
beni sürükler gibi
evirip çeviren..!

rüzgar;
göğün şarkılarını söylüyordu
bulutların arasında...
notaları takılıp kalıyordu
yaprakların arasında...

sahilde dolaşıyordum...
martılara baktım;
ne güzel uçuyorlardı,
gök onlarındı...
ne güzel yüzüyorlardı,
deniz onlarındı...

samanyolu,
bir şarkıydı ki içinde;
güftesi vardı...
bestesi vardı...
duygusu vardı...

sen...
çiçeğimde;
güneş...
yaprağımda;
su...
gözlerimdeyse;

gözlerinde,
kızıl güneşleri buldum...
ellerinde,
kor ateşleri...
yandım ki
ne yandım...!

saçların senindi...
rüzgarlar benim...
eser okşardım seni...
kokun olursa benim...

kaşların senindi...

bir rüzgar essin isterdim...
hep...
senin sesinle dolu...
sesi sese...
seni bana...
tozu dumana katarak...!