Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

güneş,
sevgiyle doğar...
çiçeklerde açardı...
yağmur,
sevgiyle yağar...
topraklarda kokardı...

gök ve deniz,
enginde...
göz ve ses,
gönülde....
sen ve ben,
sevgide birleşir...

''çiçeğimsin''...
desem,
ışığını ve suyunu ben versem...
toprağımla köklerini örtsem...
''güneşim'' der...
bana döner misin?

elimde
bir terazi
tartıyordum
gönlümden geçenleri...
bir kefesinde
ses...

güneş,
özünde yanıcı ve yakıcıydı...
oysa ki;
bir yaprağa
bir çiçeğe dokununca
tam bir boyacıydı....

Sen olmayınca;
Güneş sermelerini,
Gece örtmelerini,
Uykular gözlerime girmeyi,
Unuturdu sevgilim...

neydi o?
karanlığı yırtan,
bir küçük ses
ki..
güneşleri yakan..!

sen,
şiirdin USTAM...
sözlerin özgürlük tadında...
sen,
memlekettin USTAM...
özgürlüğün hasret tadında...

SEN VARDIN...
Kİ...
BİZLERİ DE VAR ETTİN...
SEN,
DUY DERDİN...
BİZ İSTEDİĞİN KADAR DUYARDIK...

sokağının soluk lambası
beni..
perdende belli belirsiz gölgen
seni
anlatıyordu..!
senin