Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Karanlık,
Karanlığa bulaştıkça
Koyulaşmakta...
Eller..
Gözler..
Yönler..

bir resimdi...
gözlerimde donup kalan...
bir çığlıktı...
kulaklarımı yırtıp geçen...
bir insandı...
sedyede battaniyeye sarılan...

güneş;
dağlarda
moruna mor,
denizlerde
kızılına kızıldı...
sevda;

bir elim vardı,
bir de yüreğim...
sana uzattığımda
avucum sıkıca kapalıydı...
ve şıpır şıpır kan damlıyordu...

yıldızlar,
gecenin ışıklarıydı...
bazı geceler de
günlerin yıldızlarıydı...
ama biz onlara
kandil diyor,

bir sevdaya yandı gönül
yelden yele kaldı gönül
hasret sıla diye diye
bulutlara sardı gönül...

esme yelim esme

Yer,
Kupkuruydu...
Gök,
Kapkara...
Yağmurlar
Damla damla akardı

içimde bir yangın vardı
koru yok külü yok dumanı yoktu
yine de göz gözü görmüyordu
zira ocak yok maşa yoktu baca da yoktu...

içimde bir fırtına vardı

ağaçların yaprakları düştüğünde
güz kışa döndüğünde
baktım ki
hüznüm ortada kalacak
karlar düşsün istedim
göklerden

içimde bir ateş var
korsuz bacasız
gözlerimden tütüyor
yaşsız dumansız...

düşer derinden derine