Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

zaman,
kendi içinde
olanı biteni eskitirken
kendini de bitirmekteydi
anlamını bilmeden...
zaman,

çınar,
kol vermişti...
kol,
uzanıp
köşke değmişti...
kola verilen değer

zaman...
güvenden uzaktı...
her söz yalan...
her hal dolandı artık...
hey benle,
zamanın ortasında kalan...

Ben,
Zamanın içindeydim
Yaşım ile başım ile
O zaman ki
Beni eskitirdi
Kendi ölçenleriyle...

duvardaki saatim vurdukça
ömrüm olurdu kum gibi ufalanan
kapalı perdelerim oynadıkça
gönlüm olurdu heyecanına kapılan
ömrümün kabul olmaz duasıydı
senin yollarını gözyaşımla ıslatmak

sertlikte
elmasa yakındı
lakin
elmastan mütevazıydı...
yeşildi
bereket getirir

martı,
rüzgara inat
denizden...
ben,
martıya inat
gözlerinden yanaydım...

sabah,
seni uyandırmasın....
sen,
sabahları uyandır da bak...
güzellikler,
hep senin olacak

çiçek,
güneş demekti...
güneşse sevgi..
sarar sarmalar
bırakırdı renklerini...

annem,
buralarda artık
akşam erken oluyor
bu akşam,
balık yaptırdım
kazandibi aldım