Feyz Kariha Şiirleri - Şair Feyz Kariha

Ve dahi âlimi sapladılar bilinmez bir yolun yokuşuna

Bilmemek ne güzel duruyordu, üstelik biraz da kelebek mayını

Toprağın kaynadığı gezegen nazarında

içimdeki atın şah damarında patlamaya hazır bir koşu...

koştur beni
kavruk bir benizle suya doğru
elinden dikeni alınmış bir gül gibi savunmasız

Şemlerini yakmış morg gibi bakma gözlerime
En beter kumların yol kestiği çöl gibi
İdamesiz bir vatan bil ruhumu ve sür
intihar damlarında serili dururken şiir
Kelime büyüttüğümüz ağaçlardan
Beni cilasız latalara sür

-Hüseyin Korkmazgil’in Akarsuyuna İç Sürerek-


Git, yoksa izdiham oluyorum sonrası hiç

Kalabalıklaşıyor alnımda bir ateş sonrası hiç

Allahım
günahımdı yaramdı da
lutfet kanadığı yerde verd bitsin
uğradığı metanette yâr,

bizi ulaştır
bizi ulaştır
o doğru yoldur ki
sen âlemin rabbi
sen âlemlerin
tüm hamdlerin rabbi

‘kafamdaki kırıklara ölesiye uygunsun hadi sana merhaba ‘ (Payidar)

ey kârî
sana bu görkemli gökler altında
bu kuru, bu uzak yerden bir ılıklık yolluyorum
başımı hüzünle göğsüne koyup ağlamanın düşüyle

son şiir..
sohrab'ın yıkadıgıdır...
/

eşyanın hapsindeyim
rutubetli bir sanrı

-Bülent Parlak’ın ‘Sonra Canan Önce Canan’ına ütüsüz bir sarılma-



O benim kalbimdi, bin dokuz yüz seksen iki yerinden kırdığınız

duyulan her hissiyat bir Var'dan mütevellittir
ki yapılan her teşbih kurulan her mecaz bir Var'dan... şairin yalanı hakikattir...