Feyz Kariha Şiirleri - Şair Feyz Kariha

Haleluya!

Yıldızlar sallanırken gecenin kâküllerinden
Bedenimi sarıyorum yalnızlık kundağına
Serseri bir inilti kâfi kalbimizin yerinde intihara döşek açmama

18 artı oldum olalı
Çığlık çığlığa uyanıyorum uykulardan
Tam tepemde sarı benizli bir aşk belası
Kara kuru bir ölü sevişmesi gibi
Sallanır durur tavanın beyaz boğazından..

Sararıp bir sızı canımın yanan gizinde
Vasıfsız beklemekten
Mekânsız göç etmekten
Sevmeden yaşayamamak gibi
Ve kalbimize
Dokunmadan pıhtılar atan

Rabbim o beni yeni bırakmıştı
Bir katile gıpta ile bakmak farz gibi çökmüştü hırsıma
Bayramlık ağızlar çocuklara göre değildi şekerse aşka
Rabbim ben sana bir ara tanrı dedim affet
Tüm tâgutlara kafa atayım o’nu da affet...

Mavi gözlü bir kadın gibi yağmasaydın güneş batığı denizlere
Ufuktan süzülürcesine gelen yaşama arzularım
Yerleşir miydi içimin dehlizlerine alevkâr mum gibi
Batmamak için küreklerimle yüreğimi dövmem gerekti
Ve yorulası aklımda kalmalıydı bir anne duasının Rabbena sesi…
Çocuk olsaydım şimdi ve batmak zifostan ibaret olsaydı

öpüyorum önce birkaç kelimeyi ve şiiri alıp çıldırmanın üstüne koyuyorum…

aşkla yelteniyorum ortasında bulunduğum cehennemi ölümsüz kılmaya
diyorum gel
gel ve uzan toprağıma
insan olmayı çıkar üzerinden

Cevf...

Göğsümden yükselen sesle hayat meddindeyim
Nefes çukurumda gömülü durur hüzün
Ol emrinin tahtında süren saltanatımla
Perdeleri gökyüzüyle gizemlerim…

Tenlendiğim döpiyes seni inandırsın ki
Gül kokuyordu taş yontucu beynimiz
Biz öyle gülümserken anatomisel öz bakışla
İvedi bir bahçe gibi şenleniyordu aşkyüzünde suretimiz…

Ağzım burnum yerindeyse aynada güzelim

Öyle bir adam düşünki doktor
Hong Konglu bir filmi dahi yok
Ne sepetinde vefalı yumurtası, ne yarasında sabrı
Ne yapsak trenleri olumlayıp gel demiyor
Evde beslediği sürmenaj karayolları…

Bir çöküşün zihayatını
Bohçana sarıp geldiğin gün
Sürmenaja durur rimel
Acının paslı kirpikleri
Hüznün cömert yüzünden akıp gider...