Feryad-ı Hüzün Şiiri - Veli Alptekin

Gün batarken gökte bir yâre kanar,
Ufuklar ateşle yıkanır, alev sarar.

Sular kızarır, sahil kor olur o an,
Dalgalar nar-ı köz gibi yanar.

Çayırda lale açar, şarâb-ı kadehinde,
Tadı dudağa düşer, zehir midir bilmem.

Güneş çekilince tahtı zulmet alır,
Yıldızlar tâc-ı şâhın taneleri, gökte parlar.

Zambak boyun büker, bülbül-ü cân susar,
Ayva dalları kefen-i beyaza bürünür, her şey susar.

Kış nefesi değer, dünya bembeyaz olur,
Her iz, her yâd-ı hatır buzda donar, donar.

Bu bâğ-ı hüzünden muradım kaldı gönülde,
Toprağı zer, yaprağı sîm, meyvesi nâr, Veli.