Şiir yazmayı kendim için yapan aşk melankoli ve ayrılık için kendini tüketen sırf şiir yazabilmek için bile ayrılığı göze alan bir divane.
Serçenin kanadında aşk,
Mecnun'un Leylâ'sında.
Kâğıdın üzerine damlamış,
Bir damla mürekkep ve gözyaşında.
Derviş'in zikrinde aşk,
Aşk-ı Sadık
Neye aşk denir bilinmez.
Bir nefestir belki belki de son nefes.
Kırık bir aynada yansıyan aksım gibi.
Çizgi çizgi dökülen her damla.
Aşk Kaf Dağı ve Anka
Kaf Dağı ve süzülen Anka.
Aysız, zifiri karanlık bir gece.
Sessizliğin sesi olmuş iki yürek.
Kırık bir kalem, yırtılmış bir tomar mektup.
Bakma bana öyle.
Kırgındır gönlüm, meçhuldür sevdam.
Karanlık, zifiri karanlık altında bir can,
Ölümü tanıdığımı sanırdım.
Bazen bir derviş misâli dağlara, taşlara vurasım geliyor.
Şiir ile dertleşip, şair ile sükût olasım geliyor.
Kalemimin, kelâmımı geride bıraktığını söyleyesim geliyor.
Aşk ile aşksızlık arasında bir arabulucu misâli sitem salmak geliyor içimden.
Ey Kader
Ey kader diye boyun eğdim, dünya gam yükü.
İki nefes sonunda güldürecek misin, bilinmez.
Ey âşıkları kül eden sevda, aşk yükü.
Hasret çeken Aşk-ı Sadık'ların hâlini görecek misin?
Feryâdı figan gönlüm,
Aşkından düçareyim.
Gözlerin aklımdan çıkmaz,
O gönlün bende mi?
Satır satır yazdım cihana,
Gökçedir
Gökçedir gözlerinin rengine kandım.
Aşkın ateş oldu, yaktı; cehennem sandım.
Sarı saçlarına kaderimi sardım.
Aşkının sadığıyım, kimse bilmiyor.
Nefis tutturmuş bir türkü;
İlle ben, ille de ben.
Harlanmış gönül pare pare, içinde şifa arayan;
İlle sen, ille de sen.
Kırgın çiçekler, kan çiçekleri açmış bağrımızda.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!