Bazen Bir Derviş Misâli

Bazen bir derviş misâli dağlara, taşlara vurasım geliyor.
Şiir ile dertleşip, şair ile sükût olasım geliyor.
Kalemimin, kelâmımı geride bıraktığını söyleyesim geliyor.
Aşk ile aşksızlık arasında bir arabulucu misâli sitem salmak geliyor içimden.

Sonra sen geliyorsun aklımın en dip, en kuytu köşesinden.
Aşk acısı sarıyor benliğimi; hasretin gelip yüreğime yerleşiyor.
Gözlerimde biriken her damla, adını sessizce fısıldıyor.
Geceler, sensizliğin koynunda beni bana anlatıyor.

Ne vakit göğe baksam, yıldızlar seni söylüyor.
Rüzgâr adını getiriyor, gönlüm yine sana dönüyor.
Bir yanım sabır diye susuyor, bir yanım feryat ediyor.
Aşkın ateşiyle yanan bu can, her nefeste yeniden doğuyor.

Aşk-ı Sâdık doğuyor, aşk yakıyor, âşık ölüyor.
Ölen beden değil; nefsin gururu, dünyanın aldanışı oluyor.
Geriye yalnız Hakk'a sığınan bir gönül kalıyor.
Aşk-ı Sâdık olan, sevgide fânî olup Hak'ta bâkî oluyor.

Enes Tanrıverdi (Aşk-ı Sâdık)