Fanisin Dunya

FANİSİN DÜNYA

Fanisin dünya...

Ne kadar övünsen de,
Ne kadar göz kamaştırsan da,
Sonunda sessizce kapanan bir kapısın.
Kimseye sonsuza dek yurt olmadın,
Kimseyi ebediyen bağrında tutmadın.

Kimi saraylarda yaşadı,
Kimi bir avuç ekmeğe razı oldu.
Ama vakit dolunca,
Zengini de fakiri de
Aynı toprağın koynuna uğurladın.

Fanisin dünya...

Bir gün güldürdün,
Bir gün ağlattın.
Bir elde baharı açtırırken,
Öteki elde yaprakları soldurdun.

İnsan sana güvenip
Ömür sermayesini tüketti.
Oysa sen,
Kimseye verdiğin sözü tutmadın.

Gençlik dediler...

Bir sabah güneşi gibi doğdu.

Akşam olmadan çekildi.

Güzellik dediler...

Bir çiçek gibi açtı.

Mevsimi gelince usulca soldu.

Servet dediler...

Topladılar, biriktirdiler.

Ama kefenin cebine

Tek bir altın bile koyamadılar.

Fanisin dünya...

Nice padişahlar gördün.

Nice yiğitler uğurladın.

Nice aşklar yaşandı bağrında.

Nice gözyaşları döküldü toprağına.

Hiçbiri kalmadı.

Hepsi,

Bir hatıra olup geçti senden.

Bugün omuz omuza yürüyenler,

Yarın birbirini unutuyor.

Bugün alkışlayanlar,

Yarın adını anmıyor.

Demek ki,

İnsanların övgüsü de,

Yergisi de

Senin kadar faniymiş.

Ben senden

Ne sonsuz mutluluk bekledim,

Ne de bitmeyen bir bahar.

Çünkü biliyorum,

Sen imtihan yerisin.

Sevinç de emanettir,

Hüzün de...

Varlık da geçer,

Yokluk da...

Asıl kalacak olan,

İnsanın ardında bıraktığı iyiliklerdir.

Bir yetimin duası,

Bir annenin tebessümü,

Bir dostun hayırla anması...

İşte bunlar,

Senin bütün hazinelerinden daha değerlidir.

Fanisin dünya...

Bugün bizi birbirimize emanet ediyorsun.

Yarın toprağa...

Sonra,

Herkesi

Rabbinin huzuruna gönderiyorsun.

Orada ne unvan konuşacak,

Ne servet...

Ne güzellik kalacak,

Ne şöhret...

Sadece kalbin,

Vicdanın,

Ve yaptıkların...

İşte onlar çıkacak karşımıza.

Bu yüzden,

Ey dünya...

Sana gönlümü bağlamıyorum.

Çünkü sen,

Konaklanan bir handan ibaretsin.

Bugün varız,

Yarın yokuz.

Bir rüzgâr eser,

Adımızı bile sessizce alır götürür.

Ama güzel bir söz,

Samimi bir dua,

Ve temiz bir yürek,

Zamanın bile silemeyeceği izler bırakır.

Ben de,

Giderken ardımda

Mal değil,

Kırık gönülleri onaran bir söz,

Birkaç samimi şiir,

Ve Rabbimin rızasını arayan bir yürek bırakmak istiyorum.

Çünkü biliyorum...

Sen fanisin dünya.

Baki olan yalnızca Allah'tır.

Ve O'nun huzuruna,

Temiz bir kalple varabilmek,

Bütün dünyanın servetinden daha kıymetlidir.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ