Fakir Birine Sandalet Şiiri - Kasım Kobakçı

Olurum ben fakir birine sandalet,
Gönlümden fışkırır tükenmez adalet,
Ruhlara sunarım tatlı bir ziyafet,
Ama zenginlere asla baş eğilmez.
*
Farklıdır konaklar, farklıdır sofralar,
Üşütür içimi o soğuk saraylar,
Köyümün özünü anlatır sobalar,
Gösteriş merakı bize hiç sökülmez.
*
Çıplak ayakları sarar sevincimiz,
Çukurda, çamurda parlar direncimiz,
Tokgözlü insanlar bizim birincimiz,
Sahte gülüşünüz bu kalbe dökülmez.
*
Tozlu topraklarda olurum bir sırdaş,
Çalılı yollarda en sadık arkadaş,
Her adım atışta eser yeller yavaş,
Şaşaa ağına yüreğim örülmez.
*
Üstüme dışıma yağıyor bak yaprak,
Ayaklarım altı o sımsıcak toprak,
Suyun şırıltısı ne güzel, ne berrak,
Zenginin bağına tek bir gül dikilmez.
*
Tarhana çorbası kaynarken taşar mı?
Çocukluk neşesi hiç hudut aşar mı?
Çıplak ayaklılar soğukta yaşar mı?
Onların derdini başka kimse bilmez.
*
Kış gelir, kar yağar, coşkulu çocuklar,
Çamurlu yollarda neşeli boncuklar,
Üşüse de ayak gülüşür ufuklar,
Altın tahtlar bile bu kadar sevilmez.
*
Parlak pabuçları hiç umursamayız,
Lüks olan vitrine dönüp de bakmayız,
Yırtık kıyafetle mutlu adamlarız,
Sahte ışıltıda gerçekler görülmez.
*
Taşırım dostumu taze bir baharda,
Şarkılar okuruz su içip pınarda,
Kuru soğan ekmek bal olur bu darda,
Gönlü zengin olan ebedi ezilmez.
*
Olurum fakirin sandaleti her an,
Yürürüm onunla ne güzeldir zaman,
Sevgiyle doludur bağrımdaki harman,
Bu sevda bitmeden bağları çözülmez.