Fakir Çağlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Altın doldu cebi, değişti huyu,
Selamı kesti, çizdi her komşuyu,
Kibirden şişti, uzadı çok boyu,
Mazide boşladı, fakir çağları.
*
Yayan iken dün, lüks taşıta bindi,
Yoksul sofradan, çekip hemen indi,
Yüksek tepeden, ovalara sindi,
Uzandı göklere, boş gururuyla.
*
Kesesi doldu, barajı pır aştı,
Eski dostlardan, artık uzaklaştı,
Züğürt çağlarından, iyice şaştı,
Böbürlenip durdu, yüksek koltukta.
*
Söylenen sözlere, tepeden baktı,
Büyük cihanda, ateşleri yaktı,
Gürleyerek, şelale gibi aktı,
Yığıldı dizilip, çelik kasalar.
*
Yayılarak, parlak köşklerde güldü,
Yurttaşlarını, parçalayıp böldü,
Masum yüzleri, merhametsiz süzdü,
Gitti ezilerek, alttan bakanlar.
*
Halkın içine, nifak tohum eker,
Çiçek yerine, sarmaşıklar diker,
Millet bağına, zehir suyu döker,
Para pul kapıp, deli gibi coştu.
*
Yaptı saraylar, cilalayıp sundu,
Süslü başına, tacı takıp kondu,
Kış aylarında, soğuklardan dondu,
İçi boş gurur, yırttı çuvalları.
*
Halkın sırtına, ağır çuval vurdu,
Mazlum insanı, çekiştirip yordu,
Kötü niyetle, hep sitemkar sordu,
Bitti insanlık, bozdu meramını.
*
Bitti çağlar, tüm hazinesi kaçtı,
Kötü kaderi, soya bela saçtı,
Bitti serveti, yaraları açtı,
Kıvranıyor şimdi, boşluk içinde.
*
Yıkıldı kibri, sarsılıyor tahtı,
Zalim yazgısı, bağırtıyor bahtı,
Kalmadı kimse, çöktü bütün rahtı,
Mağrur başları, çakıldı yerlere.