Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Hileli Yârim

Hileyi kendine yol sayan yârim,
Beni uzak yola saldın bilesin.
Mevla kalbe göre veriyor derim,
Sen kalbine göre buldun bilesin.

Biraz şans olacak gerisi yalan,
Gittim bir fettanda hazza bağlandım.
Kırık bir kalp şimdi elimde kalan,
Düşünmeden yalan söze bağlandım.

Maraş’tan beride Ali Kayası,

Hep Kendi Konuşur

Adam konuşuyor ulema san ki,
Kimseye söz vermez kendi konuşur.
Söz cambazı olmuş herif inan ki,
Hiç kimseyi görmez kendi konuşur.

Dost bilip ellere sırrını verme,
Yayılır âleme zül olur gardaş.
Yüzüne gülenin fendine girme,
Cahilin dilinde yol olur gardaş.

Halden anlayanı bulursan eğer,

Karlar güneşi gözledi,
İnip gitmeyi özledi.
Pınarlardan gelen sular,
Aktı dereler düzledi.

Sevip sevilmesi boşa,

Takvimler şifa bulsaydı,
Gönül hüzün dolar mıydı.
Unutmak kolay olsaydı,
Seven gönül solar mıydı.

Yıllanır gönülde aslı,

Gönül kapağı

Gönül der ki güzellerden geçilmez,
Dostça uzanmayan elden içilmez.
Sarmayınca bu dünyadan göçülmez
Murada ermeden gitmek olur mu?

Bu yalan dünyaya gelenler gider,
Yanılıp gönüller kırma ha gardaş.
Her insan dünyada maksudun güder,
Tamah edip derde girme ha gardaş.

Hicil düşme dilde özünü koru,

Gönül Şifresi

Rüzgarın önünde bir yaprak gibi,
Yıllar toprak oldu tozdu da gitti.
Çöllerin kumunda bir topak gibi,
Vahadan suları süzdü de gitti.

Uçuyor rüzgârda lepiska saçı,
Gönüller fetheder bellidir suçu,
Takınca başına çiçekten tacı,
Özümden içeri aktı da gittin.

Hayat bahşediyor garip düşküne,