Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Karlar güneşi gözledi,
İnip gitmeyi özledi.
Pınarlardan gelen sular,
Aktı dereler düzledi.

Sevip sevilmesi boşa,

Takvimler şifa bulsaydı,
Gönül hüzün dolar mıydı.
Unutmak kolay olsaydı,
Seven gönül solar mıydı.

Yıllanır gönülde aslı,

Gönül kapağı

Gönül der ki güzellerden geçilmez,
Dostça uzanmayan elden içilmez.
Sarmayınca bu dünyadan göçülmez
Murada ermeden gitmek olur mu?

Bu yalan dünyaya gelenler gider,
Yanılıp gönüller kırma ha gardaş.
Her insan dünyada maksudun güder,
Tamah edip derde girme ha gardaş.

Hicil düşme dilde özünü koru,

Gönül Şifresi

Rüzgarın önünde bir yaprak gibi,
Yıllar toprak oldu tozdu da gitti.
Çöllerin kumunda bir topak gibi,
Vahadan suları süzdü de gitti.

Uçuyor rüzgârda lepiska saçı,
Gönüller fetheder bellidir suçu,
Takınca başına çiçekten tacı,
Özümden içeri aktı da gittin.

Hayat bahşediyor garip düşküne,

İnsanlık hasleti göklerin dengi,
Kendini yanlıştan koru bir tanem.
Seveni yaralar gönül mihengi,
Bazende giydirir kara bir tanem.

Yiğitlerde sever mecnunlar gibi,

İçime kurt düştü seni görünce,
Yoksa başkasına gönül mü verdin?
Ömrümü adayıp gönül verince,
Gönlüme bir buse ödül mü verdin?

Yanıp kavrulurken ne gördüm senden?

Gönül Özlem Duydu

Yine güller açıt bülbüle inat
Şeydası seherde ağlıyor bugün.
Seven gönüller bulunca sebat
Kader ağlarını bağlıyor bugün.

Gönül Yine Hasret Duydu,

Gönül yine hasret duydu,
Dağlarda ki çam dibine,
Yaylasına gönül koydu,
Bir güzelin sebebine!