Sende herkes gibisin gözümde...
Sen hevesini aldın, şiirlerine ilham ettin burda bile beni kullandın:)
Gözümde bir hiçsin artık.
İstersen burdan o fizana kadar anlatsan ben artık sana inanmıyorum.
Bir insanı ilk hatasında silip atacaksın bana tekrar bunu öğrettin sen. Aslında sana teşekkür ediyorum, bana tekrar insanların gerçeğini yaşattığın için.
Güçlüsün dedin bir börtesin dedin.
Hayat akıp gidiyor kendi bildiği yolda,
Adımlarım mağrur, duruşum dimdik ayakta.
Gören der ki; ne güzel kurmuş kendi dünyasını,
Kimse bilmez kalbimin o en derin yarasını.
Ben bugünlerde en çok kendimle savaşıyorum,
Fırtınalar kopardın uzaktan uzağa hep,
Sitemler ettin durdun, her söze buldun sebep.
"Yarı yolda bıraktın" diyen o diller sustu,
Göz göze geldiğimiz an, koca bir sükuttu.
Tek bir kelime bile etmedi o mağrur dilin,
Seni her duanın başına koyarken,
Hayırlısı demeye kıyamadığım anlar oldu benim.
İmkansız olduğunu bile bile
Allah ol derse olur tesellisine sığındım.
Belki de seni sevmek kavuşmaktan daha büyük imtihandı.
Sığındın o sahte bayram gününe,
"Nasılsın" diyerek çıktın önüme.
Açtığın yarayı sordun dilinle,
Baktın o enkazın son eserine.
Vicdan aklar mısın iki kelamla?
Yüzleşmek kolay mı büyük yalanla?
"Ben dünyaya kötülük etmek için gelmedim Ömür Hanım.
Kalbimin kırgınlığı, bir başkasının canını yakmaya yetmez benim.
İyiliğimden vurdular beni, merhametimden kanattılar,
Yine de dönüp tek bir taş atmadım o sahte bahçelere.
İnsan olanın kırgınlığı da asil olurmuş meğer.
Sessizce çekilir, kendi kabuğuna saklanırmış.
Tanrı Dağı’na çıkacaktık yârim, hani sözün vardı?
Gök kubbenin altında dünya ikimize dardı.
"Seni bırakmam" diyen o yeminler, o sesler,
Şimdi uzak bir ülkenin ayazında nefesler.
Gözlerin ufkumu çizen o mağrur zirveydi,
Yemin ettim kendime, o dağa varacağım,
Göklerin bittiği yerde, tek başıma duracağım.
Bir kulun gölgesine sığınmadan yürüyüp,
Gönlümdeki hasreti o karlarla bürüyeceğim.
Vadettiğin yolların uzağından geçerek,
Kolay olmadı oğlum bu yollardan geçmek,
Tek başıma bir ömrü iğneyle işlemek...
Herkesin arkasını dönüp de gittiği o kışta,
Ben vardım senin arkanda, her zorlu akışta.
Babanın eksik bıraktığı ne varsa hayatta,
Unuttum sandığım ne varsa o an sustu,
Zaman durdu, dünya koca bir sükuttu.
Bütün o cümleler, o kurallar eridi gitti,
Boynundaki o iki ben, sanki ömre yetti.
Hasretle dokundum, özlemle öptüm o teni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!