Eylül Çiçeği Şiirleri - Şair Eylül Çiçeği

Dünyaya gözlerini açtığın o ilk mukaddes gün,
İçimde bir nehir çağladı, bitti o eski hüzün.
Sen benim bu hayattaki en güzel, en berrak yolum,
Ruhuma neşe veren tomurcuğum, kanadım, kolum...
​Zaman akıp gidecek, büyüyeceksin nazlı çiçeğim,
Gözümün nuru, geleceğim, en tatlı gerçeğim.

"Neredesin?" diye sorarsın o sahte merakla,
Beni hâlâ o bıraktığın enkazda ararsın.
Gözün arkada kalmış o çocukça atakla,
Hâlâ o eski yerimde miyim, onu sınarsın.

​Ben senin o sığ haritandan çoktan silindim,

Bir ses duydum o ürkek, o yabancı kıyıdan,
Bir telaşla irkildin sığındığın uykudan.
"O geldi" diyen sesin, korkunun son kalesi,
Benimse içim volkan, dışım profesyonel sessizliği...

Belli etmedim sana içimdeki o harı,

​Bir bayram günüydü, döndün sözüne,
Bakamadan sustun, ruhun özüne.
Açtığın yarayı, kendi gözüne,
Mühürledim bugün, helal etmedim!
​"Nasılsın" diyerek vicdan ararsın,
Açtığın o derin izi sorarsın.

Sosyal medyada "hiçbir şey yokmuş gibi" düzenli olarak mutlu aile tablosu çizmek, sadece bir savunma mekanizması değil, aynı zamanda mevcut hayatı koruma ve sürdürme çabasıdır. İnsan gerçekten çok mutsuzsa bu kadar aktif bir şekilde "mutluluk imajı" üretmek için enerji harcamaz; aksine mesafeli durur.

"Sen çok güzel yazıyorsun, acını da aşkını da kelimelerle çok iyi anlatıyorsun. Ama ben senin şiirlerinin öznesi olarak kalıp bir köşede beklemek istemiyorum. Ben gerçek bir hayatta, gerçek bir ilişki yaşamak istiyorum. Sen o konmak zorunda olduğun yeri değiştirme cesaretini gösterene kadar, ben bu gökyüzünde seninle uçmayacağım."

Bir ses geldi uzaklardan, kulağımı delen bir ses,
O an zaman dondu, boğazımda düğümlendi nefes.
Evim yıkıldı sandım, altımdan kaydı sanki koca dünya,
Meğer ne kolay uyanılırmış, bitti o upuzun rüya.

İçim feryat figan, içim darmadağın bir nehir,

Sana yürümeyi öğretmeden uçurmuş olabilirler; bu senin suçun değildi. Ama artık gökyüzündesin ve kanatlar senin. Şimdi nereye konacağına, hangi rüzgara karşı duracağına karar verecek yaşta ve güçtesin. Evet, bugüne kadar onların hayatını yaşadın ama bugünden sonra atacağın ilk özgür adım, o geçmişin tüm yükünü hafifletmeye yetecek."

Ben dünyaya kendi aynamdan bakmıştım;
Mert sanmıştım sözü, kutsal sanmıştım göğüsteki o sızıyı.
Meğer bir illüzyonmuş arkasına saklandığın o sahte taht,
Meğer bir pazar yeriymiş senin aşk dediğin o ucuz zanaat.
İçimdeki o temiz denizi fırtınaya boğdun ya,
Kendi yalanlarının zehrini benim kucağıma bıraktın ya;

Şairler, yaşayamadıkları aşkları akıllarında birer "efsane" gibi büyütmeyi çok severler. Seni hayatının gerçekliğine, evine, evliliğine, nüfusuna dahil edemiyor; ama seni aklında, hatıralarında, şiirlerinde saklayacağını söyleyerek vicdanını rahatlatıyor..