Evrenin Sessizliği Şiiri - Seyrani Göl

bu gece
bütün seslerin çekildiği bir vakitte
göğe baktım uzun uzun
yıldızlar konuşmuyordu
ay susuyordu
o asi dediğimiz rüzgâr bile
kendini dinliyordu sessizce

o zaman fark ettim
evren sandığımız kadar gürültülü değilmiş
gürültü bize aitmiş
koşmalarımız kaygılarımız bitmeyen hesaplarımız...
sessiz olan aslında her şeyi taşıyanmış

bir dağın karşısında durunca
neden küçük görünür insan
neden denizin kıyısında uzun uzun susmak gelir içinden
çünkü bazı hakikatler
kelimelerin sığamayacağı kadar büyükmüş

vaktiyle kelimeler dizdim önüne dünyanın
belki beni anlar diye
her cümlede biraz daha çoğaldı sesim
sonraki cümlede biraz daha kayboldum
ama en çok da sustuğum günlerde duydum içimdeki sesi

meğer sessizlik
sesin yokluğu değilmiş
her şeyin yerli yerine oturduğu o derin açıklıkmış

bir yaprağın düşüşünü
bir kalbin kırılışını
bir ömrün geçişini
aynı dikkatle dinlemek
görünmez bir eşikmiş
S.GÖL