Etme Bu Cefayı Yar Şiiri - Rasimin Gönül ...

Pusat ile Faili Meçhul için...

Etme bu cefayı yar, kıyma bu cana,
Pusat’ın yüreği mühürlü senin adına.
Faili meçhul bir sevda bu, dağlar aşar,
Adın geçince bu göğüste fırtınalar kopar.

Biliyorum, yollarımız kesişmez bu handa,
Biliyorum, adımız yazılmaz yan yana.
Gözyaşım kanıyor, sensizlik bir kurşun,
Biz bu devranın en suskun yangınıyız yar.

Ne Pusatsız bu yürek nefes almayı bilir,
Ne de Faili Meçhul bir adla teselli bulur.
Etme bu cefayı yar, etme bu zulmü,
Ayrı düşsek de bu hikâye bizim sonumuzdur.

Bitti o uzun ayrılık, kapandı o kara defter,
Pusat’ın hasret çektiği o limana gemiler demir atar.
Faili meçhul olmaktan çıktı artık bu büyük sevda,
İki yarım can bir oldu sonunda bu amansız dünyada.

Gözyaşlarımız dindi, kanayan o yaralar kapandı,
Pusat’ın elleri dokundu nihayet o yasak tenine.
Faili meçhul bir masaldı, gerçeğe döndü bu gece,
Ayrılığın adı silindi, vuslat yazıldı kalbimize.

Açıldı pencereler, içeri güneş dolu bir sabah doldu,
Ne kış kaldı geriye ne de sensizliğin o keskin ayazı.
Pusat’ın göğsünde buldu Faili Meçhul huzuru,
Kavuştu ellerimiz, sona erdi bu dilsiz sürgün.
Biz yazdık bu sonu, zafer bizim oldu sonunda.

Kapatıyoruz kapısını o karanlık, o uzun gecenin,
Pusat’ın gözlerinde şimdi bütün yıldızlar parıldıyor.
Faili Meçhul bir gölge olmaktan çıktı bu yürek,
Adımız artık vuslatla yazıldı bu sonsuz gök kubbeye.
Bitti bu hasret bitti, kavuştu nihayet iki can birbirine.

Ne keder kaldı geriye ne de boynu bükük bir veda,
El ele verip yürüyoruz şimdi o aydınlık sabahlara.
Bu masal bizimle başladı, bizimle mühürlendi buraya,
Pusat ve Faili Meçhul adını yazdı tarihe ve zamana.
Kavuştuk yar, dindi içimizdeki o büyük yangın,
Bitti bu yalnızlık, başladı artık gerçek dünyamız...