Eskisi Gibi Değilim 2

Eskisi gibi değilim, bıraktığın yerde değilim,
Zaman öğüttü o saf, o inanmaya can atan çocuğu.
Aynaya baktığımda yabancı bir yüz bakıyor bana,
Gözlerimdeki o eski ışık çoktan söndü, gitti.
Ben bu harabede kendime bile yabancılaştım.

Gülüşlerim kaldı o eski, o yalan baharlarda,
Şimdi yüzümde asılı duran kaskatı bir sükût.
Kimseye kırgın değilim, en çok da kendime kızgın,
İçimdeki o kalabalık şehir bomboş şimdi.
Ruhumun kapısına kilit vuruldu çoktan.

Eskisi gibi değilim, adımlarımı bile unuttum,
Aynı sokaktan geçiyorum ama başka bir dünyadayım.
Gözlerimin feri sönmüş, o eski coşkum kül olmuş,
İçimde bir yerlerde sessizce ölen biri var sanki.
Ben o eski adamın gölgesi bile değilim artık.

Ne o neşeli kahkahalar kaldı geriye ne hevesler,
Bütün renkler soldu, dünya tekdüze bir griliğe döndü.
Dokunsalar dağılacağım, o kadar ince bir çizgideyim,
Sabır dediğim o kalkan çoktan kırıldı parça parça.
Eskisi gibi değilim, bu acı beni baştan yarattı.

Eskisi gibi değilim, ne heves kaldı ne bakiye,
Topladım eteklerimi bu yalan kalabalıktan.
Kendi ellerimle kazdım içimdeki o son mezarı,
Eskisi gibi değilim, bittim ben bu kavgada.
Ne bir soru kaldı geriye ne de verilecek cevap.

Kapatıyorum kapısını artık bu döküntü hanenin,
Ne gelen var ne giden, ne de bir meraktan öte.
Eskisi gibi değilim ve hiç kimseyim bundan sonra,
Ne adımı bilen var ne de hatıramı soran.
Eskisi gibi değilim, bu defteri de burada kapattım.