Esme Rüzgar Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Esme rüzgâr, dokunma yarama,
Zaten içimde fırtınalar kopuyor dünden beri.
Sen estikçe savrulur o küllerim dört bir yana,
Yapma, rüzgâr... Esme üstüme öyle deli deli.

Esme rüzgâr, getirme o eski kokuyu bana,
Gözümün önünde tüllenir yine o gidiş anı.
Ben ki yeni yeni unutmaya yüz tutmuşken adını,
Sen bir esişle yıkarsın içimdeki o kör kuyu sularını.

Bırak, sükûnet bulsun bu yorgun ten, bu solgun bahçe;
Zaten sensizlik çökmüş omuzlarıma dağlar gibi.
Sen estikçe daha da derinleşir bu gizli yara,
Sen estikçe daha çok kanar bu garip yürek.

Esme rüzgâr, ne olur esme bu akşam üstü,
Git başka diyarın yapraklarını savur, başka dağları aş.
Benim zaten yerle bir olmuş bu yıkık hanem,
Bir esişinle sen de yıkma üstüme kalan son duvarları...

Esme rüzgâr, ne o eski yollardan bahset ne de o uzak dağlardan,
Getirdiğin her toz tanesi, içimdeki o körüklenmiş yangındır.
Ben ki can havliyle sığınmışım bu tenin kuytuluğuna,
Sen her savruluşunda biraz daha söküp alırsın köklerimi.

Esme rüzgâr, acı bu garibe;
Yeter çektiğim bu yokluğun ezberi.
Sen esiyorsun ya, o kapı açılıyor sanki yeniden,
Sen esiyorsun ya, o gidişin omuzuma bıraktığı o ağır yük depreşiyor.
İstemem ne serinliğini ne de uzaklardan getirdiğin o selamı,
Bana sadece onun sessizliği lazım,
Bana onun o unutulmuş kokusundan başka ne varsa haram!

Git, başkalarının pencerelerini zorla, başkalarının saçlarını dağıt;
Bu evde esmeye kalkma sakın,
Bu evde artık ne nefes alacak can kaldı ne de savrulacak kül.
Görüyorsun işte, ben çoktan vazgeçmişim bu havadan, bu sudan;
Beni rüzgârla değil,
Sadece onun yokluğuyla vurma Allah aşkına,
Esme rüzgâr, esme...