Yar boynunu bükmüş
Yüreğinde sancı
Gözlerinde nem saklar
Bir ateş ki ayrılık için için yanar
Olmayası duygular sarmış havayı
Karanlık olur sokaklar
Şimdi seni daha iyi anlıyorum
Sevgiyi öldürmemek için verdiğin çabayı
Bir yüreği yok etmemek için gösterdiğin sabrı
Yaşadıklarını yaşayınca anladım
Seni daha iyi anlıyorum
Meğer ne zormuş sevmeden sevilmek
Bir gün yaşlanacağız bizde
Hani şöyle şöminenin karşısında
Sallanan bir sandalyede otururken
Yılların yorgunluğu çöküverecek üzerimize
Kalkıp bir şey yapmak gelmeyecek içimizden
Çocukluğumuz
Seni,goncalarda görmek çözüm değil
Sonbaharı yaşatır her bir anı
Her gece açar üzerimde sonsuzluk yıldızı
Sabahların gelişi istenmede yaşatır seni
Bitmeyen kalmadı,
Bir kere düştü mü zihnin bir köşesine
Bir ömür acabayla durmadan
Ben buradayım der hatırlatır kendini
Dil bir şey söyleyemese de beynin savaşı yer bitirir kendini
Güneşli havayı saran yağmur bulutu gibi
Ben sevmişim dağların yüceliğince
Bu sevginin heybeti
Korkutmuyor beni
İster ol şelale
İster gök yüzünde bir zerre
Ruhumun derinliklerinde
Koparıp aldın bendeki bütün umutlarımı
Yar dedin,yar zannettim seni
Açtım beni ben eden gönül defterimi
Kalmadı arta kalan bir sevgi dilimi
Sen girdin doldurdun içini
Yaşamanın bu denli güzel
Korkularla dolu bir ömür yaşamak
En değer verdiğin anlarda dahi korkmak
Güven hissini tadarak huzur bulmak
Yaşam savaşında mecburen gözünü kapamak
En güvendiğinden şüphe duymak
Nasıl bir dünya ki en yakınınca
Serçe kuşu,kınalım
Yar dediğin yar gibi olmalı
Ana gibi koymalı gönle
Hiç çıkarmamacasına
Yar dediğin ırgat gibi olmalı
Dağ başında karanfil olsan
Etrafın çalı çırpı olsa
Saklasa güzelliğini
Çoban olurum dağda
Hatta kepenek giyer
Yatarım baş ucunda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!