Esmaî ve Câhız Şiiri - Emrullah Zorlu

Bilgi ağır bir taş değildi
Elimde büyüdükçe hafifledi
Esmaî’nin dilinden geçen her kelime
Bir yükü eksiltti zihnimden

Önce ciddiyet sandım hakikati
Sonra gördüm
Hakikat, gülümseyerek konuşur

Câhız eğildi metnin içine
İnsanları anlatır gibi yaptı
Aslında zihnin kırık aynasını gösterdi
Cimriler konuşurken
Eksilen parayı değil
Daralan ruhu işittim

Biriktirdikçe değil
İncelttikçe çoğaldı bilgi
Söz kısaldı
Anlam derinleşti

Gülmek bir oyun değildi artık
Bir ifşa biçimiydi
Maskeler düşerken
Ses değil
Sessizlik güldü

Anladım
Bilmek, ağırlaşmak değil

Hafifleyebilmektir.