Esat Anık Şiirleri - Şair Esat Anık

Dilimiz söylese de kalbimiz söylememiş,
Bir gön’le giremedik, biz Yûnus olamayız.
Nasip-kısmet değilmiş, Hak nasip eylememiş;
Bir ikrar veremedik, biz Yûnus olamayız.

Ne bir ziyâret yaptık Tapduk’un Tapusu’na,

Sevginin bedeliydi, yıllarca öncesinden
Takvim yapraklarına dizilip geldi hüzün.
Bazen bir kuş sesinden, bazen dost nefesinden;
Bazen yâr bûsesinden süzülüp geldi hüzün.

Bu nasıl bir döngüdür, bu nasıl bir masaldır?

Sözümü sakınır, saklarım sanma;
Kimseden kötü söz duymak istemem.
Davete icabet gerektir amma;
Namert sofrasından doymak istemem.

Sarınıp zulmetin simsiyahını

Yaramı deşmeye neşter arama
O şirin dillerin öldürür beni
Diyecek belki çok sözüm var amma
Bu mâsum hallerin öldürür beni

Başımda zamansız esen yel gibi

Bilmezsin neler çektim,bu ayrılık yüzünden.
Hasretini yıllardır içimde taşıyorum.
Dertlere aşinayım,her mihnete alışık;
Bu şifasız yarayı,bilerek kaşıyorum.

Gurbete boyun eğdim; Kaderde var diyerek.

Hiç sorma dertlerimi, gece gündüz ağlarım.
Sanki zindana döndü bu en güzel çağlarım.
Başıma gelenleri talihime bağlarım;

Ne diyelim; kaderde gözyaşı, elem varmış;
Böyleymiş alın yazım, çekecek çilem varmış.

Meydanı boş bulmuş, yine nutuklar
Atıyor utanmaz; şuna bak hele!
Kendi süt gibi ak, hep başkasına
Çatıyor utanmaz; şuna bak hele!

Yalanla dolanla hep onun işi,

Her nefis sonunda tadar diyorlar,
Kâğıda inciler dizmeden gitmem!
Eğer Yaradan’ım izin verirse;
Nâmerdin ağzını büzmeden gitmem!

Solarken gölgesi kıpkızıl tanın

Hep sapa yerlerde dolaştım durdum
Dosdoğru bir yolda yürüyemedim.
Kaybettim kendimi, kaybettim seni;
Sevgimi ardımdan sürüyemedim.

Kimi üryân, kimi çullar içinde

35 Yıl kadar gerilere gidelim..
Bakalım dağarcığımızda neler varmış?


Hep anarım gündüz gece,
Dilimdesin hece hece.