Esat Anık Şiirleri - Şair Esat Anık

Kederin ismini serden sileceksin güzelim,
“Sevilen” keyfini sen hep süreceksin güzelim.

Canımın cânı efendim, kaderimsin bunu bil!
Baharımsın, çiçeğimsin, biriciksin güzelim.

Bir zaman fırtına gibi eserdim,
Gözümde tükenen ferden haber ver!
Acele ederdim, murada erdim;
Gireceğim kara yerden haber ver!

Haber ver! Yaptığım soruluyor mu?

Sayende hâl bilmezin
Dillerindeyim artık.
İster sev, ister öldür;
Ellerindeyim artık.

Silinen izlerimin,

Gelme artık ben tükendim yorgunum.
Mevsimim kış, gördüğüm düş sevgilim.
Mutluluktan bir eser yok dargınım;
Ellerim boş, gözlerim yaş sevgilim.

Sanki aşkın hüznü vurmuş tellere,

Yine sevdâlara saldın başını,
Bakışından bilirim sevdiğini.
Güle âşık tutamaz gözyaşını,
Akışından bilirim sevdiğini.

Bana aşkın kitabından okusan!

lem yoldaşım oldu gittiğin günden beri.
Derdime sırdaş ettim yaşadığım kederi.
Vurduğun o hançerin öyle derin ki yeri;
Hâlâ kanıyor kalbim, bir şifâ bulamadım.

Ne rahat var dünyâda, ne umut gözyaşında.

Baktım zırvalayan, baş tacı olmuş;
Yazıdan vazgeçtim, sözden vazgeçtim.
Millî veznimiz bir köşede kalmış;
Hedeften vazgeçtim, izden vazgeçtim.

Alkışlanır oldu, atıp tutanlar;

Ayrıldık ya sebepsiz! Bize düşman olanlar
“Kırılmadı” demişler; yalan! Vallahi yalan.
“Çabuk unuttu seni, böylesine vefâsız
Görülmedi” demişler; yalan! Vallahi yalan.

“Bunca yıl karda yürür, daha bırakmadı iz.

Saklıyorum içimde biriktirdim yaşları
Istırabım dinmiyor, yaralıyım yaralı.
Artık bende derman yok, azat ettim kuşları
Istırabım dinmiyor, yaralıyım yaralı.

Gördüğüm kâbusları acep neye yormalı?

Karşıda duran yollar,
Gurbete varan yollar,
Sılaya eren yollar..

Yollar; karanlık, puslu.
Yollar; sır dolu, sisli.