İnsanın kendinden kaçması çok zor,
Unutmak istesen unutulmuyor.
Mazide kaldılar hepsi desende,
Teselliyle yürek avutulmuyor.
Gözünün önünden geçer anılar,
Bu dünyada dostluklar para ilen, mal ilen,
Bir gün bitti mi bunlar, kalmaz dostunum diyen.
Düzeni böyle kurulmuş bu yalan dünyanın,
Arkandan kuyunu kazar şimdi yüzüne gülen.
Ay ışığında küflü tenekeler altın gibi parlar,
Hayatımın baharı artık Hazan’a döndü,
Gönlümdeki bu sevda, yaşayamadan öldü.
Özlenen o mutluluk, o umutlar nerede?
Dünyam şimdi karanlık, âşk’ın Güneşi söndü…
Gözümden dökülürken yaşlarım sıra sıra,
Hayal edip de seni öptüm yanaklarından
O pembe yanağına ateş düşüp yandı mı?
Rüzgârlara seslendim seni çok sevdiğimi,
Sesim erip te sana, kulağın çınladı mı?
Gündüz düşlerimdesin, gece rüyalarımda,
Albümdeki resimlere,
Bakıp, öyle kalakaldım.
Dalıp gittim derinlere,
Hasret ile adın andım.
Tarihleri mazi olmuş,
Bu sevda ateşi söndü sanırdım,
Meğerki altında yanan köz varmış.
Yıllardır kendimi böyle kandırdım,
Heder olup geçen sade yıllarmış.
Acı bir tebessüm, manalı bakış,
Henüz ecel gelip kapın çalmadan,
Bir güzel busesi yap nazarlığın.
Ne aldın dünyadan ömür yaşadın?
Azrail iledir son pazarlığın.
Vakit erken henüz sökmedi şafak;
Sen giderken yanında, beni de götürmüşsün,
O gün, bu gün, ben hâlâ kendime gelemedim.
Bir parçasın canımda, aldığım nefesimsin,
Hayat senle var imiş, kıymetin bilemedim…( ben bunu bilemedim)
Seni ne çok özledim, sen bunu bilemezsin,
Hüzün dolu gönlümün
Teselli edeni yok.
Boşa geçen ömrümün
Bilmezsin, nedeni çok…
Belli ki gelen mevsim
Felek bir kapıyı kaparsa eğer,
Diğerini açar, açacak sandım.
Art arda geçmekte zalim seneler,
Ömür heba oldu, boş yere kandım.
Ağardı saçlarım, yoruldu beden,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!