Sen gönlümün bahçesinde,
Açmış olan bir çiçeksin.
Âşk’la yanan benim kâlbim,
Âşk’ın ile neşelensin
Ruhumdaki karanlığı,
Sen yanımda olunca, mevsimler hep bahardı
Zaman bitecek diye, inan, ödüm kopardı.
Kalbim yerinde durmaz, mutluluktan coşardı,
Pür neşe gülüşlerin, cana ömür katardı
Esti bir hoyrat rüzgâr, ayırdı ikimizi,
SESSİZ GECELERDE SENDEN UZAKTA YANLIZLIĞI YAŞARKEN
Ben meyhanelerin adamı oldum, sen ıslak rıhtımların bekleyen kadını,
Böylesi daha mı iyi oldu sevgilim? Unutmaya çalıştık birbirimizin adını…
Sen beklerken rıhtımda gözlerinde yaş,
Ben meyhanelerde, ıssız sokaklarda başıboş bir ayyaş…
SESSİZLİK BİR KÖR DÜĞÜM
Anılar, avuçlarımda birikmiş eski bir toz gibi,
Üflesem dağılacak, tutsam parmaklarımdan akacak.
Her sabah bir öncekinin gölgesinde uyanırken,
Hangi kırık dökük anı, beni dünden bugüne bağlayacak?
Sessizlik her köşede, gözlerim arar seni
Seninle dolmuş her sokak ne kadar ıssız şimdi…
Adın kalır dudaklarımda söylenmeyen bir fısıltı.
Gecenin karanlığı sımsıkı sararken beni
Yalnızlıkla buluşur sessiz akan heceler,
Bana sakın sormayın,
Sevda nasıl söz diye.
Derim sakın kanmayın,
Yürek yakan köz diye.
Sevdayı bilen bilir.
Ömrümün baharı hazan olmadan,
Aşkımın çiçeği henüz solmadan,
Hayatta verilen sürem dolmadan,
Neredeysen çık gel, bekletme beni.
Özlemle yolunu gözledim senin.
Ardından döktüğüm bunca gözyaşım,
Vefasız birine akmış meğerse
Geceler oldular gayri sırdaşım,
Mecnuna dönermiş, insan severse
Aşkın gözü kördür derlerdi bana,
Ömrümüzden çaldılar hep, acımasız geçen yıllar
O günlerden tek teselli kaldı bize hatıralar…
Beden yorgun, yüz sarardı, akla doldu sırma saçlar,
O günlerden tek teselli kaldı bize hatıralar…
Acı tatlı o anılar, artık mazide kaldılar,
Ölmek,bir nevi unutulmak demek,
Ayrılık ise,yaşadığını bile bile,sevdiğini ruhuna gömmek.
Mümkün değil sevgilim,
İsmini dudaklarımdan,hayâlini gözlerimden silmek...
Şimdi benden çok uzaklardasın ama,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!