Güneş indi,dağlar aldı alını,
Serin yeller okşar gonca gülünü.
Dinler oldum karanlığın dilini,
Yaz akşamı gönlüme sır söyledi.
Zeytin dalı eğmiş ince boyunu,
Ben derim ki,
Yazarlar mevsimler gibidir;
Her birinin kendine ait
Bir zamanı,
Bir susuşu vardır.
Yaz şair, yaz.
Sözün yükü ağırdır bilirsin,
Ama susmak daha ağır.
Kaç aşığın yüreği var kaleminde,
Titreme,dök onu satırlara.
Birden bire olur bazı şeyler.
Beklenmedik bir sessizlik,
Yırtılır gecenin içinden.
İnce bir ışık sızar,
Ufacık,
Ama yeter..
Ey benim dünyalara bedel sevgilim,
Sevgisinde nazlananım,
Hazanım, parlayan ayım,
Aşkından divane olduğum,
İsmini anarken bile titrediğim..
Yok sayma beni.
Bir kelimeyim belki,
Ama seninle anlam bulurum.
Bir suskunlukta kaybolsam da,
Seninle var olurum.
Yoruldum.
Olur öyle şeyler,
İnsan yürürken bile yorulur.
Ama yıkılmadım.
Bir banka oturdum sadece.
Yüzünü çevir güneşe,
Gölgen sessizce çekilsin geri.
Karanlık ne bilsin cesareti,
Işığın izinde yürüyeni.
Her adımda biraz daha aydınlık,
İnsan,
Kendi gölgesine basınca anlar.
Kendi doğrusundan,
Ne kadar uzakta kaldığını.
Hayat,
Günler geçer…
İz bırakır hayatımıza,
Söylemeden.
Bir söz unutulur,
Birşeyler kaybolur,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!