Yüzünü çevir güneşe,
Gölgen sessizce çekilsin geri.
Karanlık ne bilsin cesareti,
Işığın izinde yürüyeni.
Her adımda biraz daha aydınlık,
İnsan,
Kendi gölgesine basınca anlar.
Kendi doğrusundan,
Ne kadar uzakta kaldığını.
Hayat,
Günler geçer…
İz bırakır hayatımıza,
Söylemeden.
Bir söz unutulur,
Birşeyler kaybolur,
Rüya gibi akar günler,
Uyanınca kaybolur.
Rüzgâr alır izlerimizi,
Bir meçhule savurur.
Gözlerde bir parıltı,
-Zeytin Ağacı-
Köklerinle sarıldın toprağın kalbine,
Bin yıllık sırları fısıldar yaprağın.
Rüzgârla konuşur,güneşle dinlenirsin,
Sessizliğin içinde bir bilge gibi.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!