Erdoğan Ergin Şiirleri - Şair Erdoğan Ergin

I

Çağrıların ve yalvarışların sonuçsuz kaldığı an,
Sevgilin seni terk edip, uzak diyarlara gittiği
Her şeyin üzerine geldiği,
ve beklemekten ruhuna karamsarlık çöktüğü an

Eski safranbolu'nun sokaklarında
Ellerim cebimde,
Safran kokusu burnumda
O evler kadar yalnız
Dışarıdan o kadar cilalı
İçimde kalıp kalıp insanlar

Kalem kullandın mı hiç?
Kuşunu, tükenmezi, dolması
Yada hiç yazdın mı?
Şiir, hikaye, roman.
Ya da;
Sen hiç hayal gördün mü?

Dedi ki çocuk,
Üzülme ben de beklerken
Oturup dinlenirken
Kitap okurken
Hatta yazarken
Kimi zaman uyurken

Yağmur yağar şehre
Islanır taş duvarlar
Yıkanır yollar ve arabalar
Oturup izlerim öylece
Yağmur
Her halde

Ben bir yangının ortasına düştüm
bütün suskunluklarım ondan
çırpınmanın, koşuşturmanın yaraları var yüreğimde
bütün dalgınlıklarım ondan

Unutkanlığım bahanem, bilmek istemeyeşim

Korkma çocuk
Elinden tutarsın en fazla sevdanın
Yanmazsın öyle Mecnun gibi
Leyla’yı bile tanırsın çöllerde
Koşmazsın yola düşmüşlerin peşinden
Mektupta yazmazsın

Yar bilir, düşen göz yaşlarının rengini
Damlarken göğse, verdiği sızıyı

Çekilirken içe, buram buram hayat
Yakılır da, duyan olmaz ağıtı

tırnak işaretleri içinde yaşıyoruz
'işte sende yaşıyorsun'
böyle bir şey hayat
laf kalabalığı
tırnak içinde yaşam

Perde, perde iniyor hayat sahnesine
Küçük çocuklar
Yanıyor, kıvrım kıvrım acı ile meşale
Üşüyor çocuklar

Biri yar diyor, yar anam