Erdoğan Ergin Şiirleri - Şair Erdoğan Ergin

Bilmez misin ki
Gönülde olmayan akla düşmezmiş
Düştüğün yerde
Ellerinden tutuyorum

Sözcüklerin çoğu,
Biraz İstanbul kokar
Nefesinde
Tutuşur Üsküdar’da bir evin bacası
Sarıyer’de bir kadın ısınır
Laleler dahi,

Galata’dan Ayasofya’ya uzanan
Rüzgardan bir köprü kurulur
Dalgalar yalar koca sütunlarını
İnsanlar köpüklerinde boğulur
Bırak yere mendilini
Gözyaşlarından şehri yeniden doğur

'Eyvah! Yine bana hasret yine bana hüsran var
Yine bana esmer güller düştü'

Simsiyahdı gece, yoksundum gözlerine
Açıldı önümde uzunca bir yol
Siyah güllerle donanmış, garip bir bahçe

Sen bir midlemist kırmızısı,
Biraz gönül acısı
Zaman zaman uçurumun kenarı
Yeteri kadar kalp hırsızı
Yine de
Sen bir midlemist kırmızısı

Ayrı şehirlerde yaşamıyoruz biz
Aynı sokaklarda da dolaşmıyoruz aslında
Sen tırmanırken evine çıkan merdivenleri
Ben çayırlarında yoruluyorum memleketin
Sen koklayınca kır çiçeklerini
Bana sen kokuyor şehrin tüm sarmaşıkları

Çocukluğumdan biliyorum kilimin kıymetini
Evdeki eskilerin kilim olusunu seyrettim
Buğdaylar dere kenarında kilim üzerinde kururken de başında beklediğim oldu
Köy düğünde kilim üzerinde oturan koca koca adamların dedikolarını da dinledim
Öteköyden Emine halanın kilim yapışını da izledim
Kilimi hep başucu ettim kendime

Soruyorlar, İnsanlar değişir mi?
Değişmez mi azizim
Değişir tabi
Baksana her bahar doğa değişiyor
Farkı yok mu dününün bugününden
Yoksa azizim

Deniz kokusu geldi bir ara
Gözlerimi yumdum
Üsküdar'da kahve içiyorum
Kızkulesi yalnızlığını anlatıyordu bana
Dinledim, başımı yasladım duvara
Kalbinin sesini duydum kızkulesinin

I

hayatın tam ortasındayım
zaman kırıntıları takılıyor gözlerime
çok eski zamanda yaşanmış gibi
hayatın tam ortasında