Erdal Ay Şiirleri - Şair Erdal Ay

Uzanıyorum
Kollarım yetmiyor
Dokunamiyorum.
Sana,
Dokunmak istiyorum
Yüreğim yetmiyor.

Yıllarımın yorgunluğunu taşıyorken sırtımda,
ruhumun derinliklerinde ve her günümde,
her günümde içim acıyor.
Bazen,bu kadar yükü taşımak için
ne mecburiyetim var diye sormuyor değilim kendime
.Dağıtıyorum kendimi öteye beriye

Adına yıllarca şiirler yazdığım sen
Beni her defasında kahreden yine sen.
Geçip gitti şu ömrüm
Zulmeden sen, kahrolan ben.
Sende güneş sende yıldız
Bende hep karanlık gökyüzü.

Geçen zamanlarda yitirdiğim
Yitip te gittiğim.
Yitip te gittiğim zamanlarda
Avuntularım var.
Umutlarımın çokluğunda yalanlarım,
Yalanlarım da bile avuntularım var.

Bazen sessizce yaşamak lazım hayatı
Tıpkı akşam güneşinin batışını
Daglarin ardında kaybolusunu izler gibi.
Yada denizlerin ufkunda
Bir geminin uzaklasisini keyifle seyreder gibi.
Canın her sıkıldığında isyanların yerine

Haydi içelim bu gecede arkadaş
Yarın akşamda içeceğimiz gibi.
Geçen günlerden gün çalalım
Yarınlarımızdan çaldığımız gibi.
İçelim bakalım
İçtiğimiz her şarap,her rakı

yazabilseydim ömrümü satırlara
sonu bilmem nasıl olurdu.
bir başlasam ki yazmaya
başlasam ilk seni beni yazmaya.
şimdi farkettim
ömrüm dediğim sensin oysa.

keşke olabilseydik
bir makaranın etrafına
dolanıverseydik hepimiz
sevgiyle kol kola,el ele.

keşke çocukluğumuzdaki gibi

(Keyif almak lazım bu hayatta.ve keyif vermek her nefeste her nefese.)
(Kedere neşe,öfkeye kahkaha,çileye eğlence kat,hayata gülümseyerek bak.En nihayetinde öleceğiz)
Her insanın yaşam gerçeği budur enınde sonunda.onun için sonunu kafana takmayacaksın.yaşayacaksın kana kana,doyasıya.içini sevgilere kucak açıp sıkıca sarılacaksın her gün her an hayata.Ey aklım,birgün bu sözleri unutursam lütfen kulağıma fısılda.

bütün kuşlar
olmayacak gökyüzünde böyle giderse.
kanatlarının sesini,süzülüşlerini
çok üzgünce özleyeceksiniz.
biliyorum bir gün
yüreğinizdeki sevgi geri gelecek.