Çıkmazlarda, denizlerinde yön ararken örtük gözlerine,durgundu yine aklımdaki dalgalar gözlerinin mateminde...
Yokluklarda ,kaçak gemisiydim yüreğine,
Sahile vuruyordu bakmalarım. Issız karasında güzel gözlerinin...
İlâhi kader farklı tecelli eder bir gün...
Gelmez dedikleri dertler sardı mı
boğazları yumru olur düğümlenir .
Babasını dağ başında terketmiş bir evladın duyduğu acıyı duyarlar
elden gitti mi hükümranlık
Bir ağır yüktür
gülüşlerin ellerimde
Bıraksam
yeni bir denizde yok oluyordum
Tutsam
yeni bir ülkede başkent...
Hayata şöyle bir dokundum, bin feryat işittim satır aralarından. Tıpkı ansızın arkasını dönüp kaçan vefasız aşklar gibi, terk edip gitmişti gençlik... Öyle hain, öyle hızlıydı ki zaman; daha dün çocuk olan o masum ruh, bugün ihtiyar bir ömrün eşiğinde bulmuştu kendini. Ne bir veda etmişti giderken ne de bir iz bırakmıştı geride.
Şimdi geriye kalan; yorgun bir gönül, karlarla kaplanmış gibi beyaz saçlar ve sakallarda yüzyıllık yaşanmışlığın akı... Vaktiyle etrafını saran o yalancı dostlar, şimdilerde kapısını çalmaz olmuştu. "Hadi kalkıp gideyim buralardan" diye niyetlense, dizleri dermanını yitirmiş, feryat ediyordu.
Kolay değildi; dile kolay, yıllarca gurbet ellerde yarsız, yoldaşsız, tatsız tuzsuz bir hayat sürmüştü. Derdi dağları aşmıştı da dermanı çaresizlikte boğulmuştu.
Hayat üniversitesinde onbin sefer yapmış
Uzun yol şoförüydük
Kafamız hep Leyla, yüreğimiz Mecnundu
Bir sevdadan çok daha fazlasıydı bizdeki
Uçurumdan aşağı
Gözlerimiz açık yavaş yavaş yuvarlanırken
Sarhoştur başım hasretinle
Öyle güzel özlüyorum ki seni
Beslenmeyi bekleyen yavru kuş kadar aç
Babasının dönüş yolunu bekleyen kız çocukları kadar masum
Bir savaşın son kurşunuyla ölecek kadar barışa hazır...
"Kara bulutlar binerken kirpiklerine,
Eşine olan vefası feryat olup aktı yoğunbakım kapısından hastanenin içine ...
Biliyordu,bilmek en acı şeydi,terkederken dünyayı ,kalması
Eşinden ayrı geride ..."
Bir eş olabilmenin ne demek olduğunu en çok hastalıkta ve yaşlılıkta anlarsın...
Sayfalarını çevirdikçe dağılmasından korkarım hayatımın
raflarda duran yaşlı bir kitap gibiyim...
Başımın giderek öne bükülmesi
Yaşlandıkça omuzlarımın çökmesinden değildir
Dik durmakta yorar beni artık
Çünkü;
"Heba etmeyin bizi, biz çocuğuz..."
Gözlerimiz dalar saatlerce ,köşelerden izleriz eğlenen çocukları, çöplerden topladığımız kağıtlardan değil ellerimizin kiri,
sahipsizliğin izleridir...
Heba etmeyin bizi,biz çocuğuz...
O salıncakta hayallerimiz de sallansın isteriz.Gülücükler esinti hissi verir dallarımıza... Yüreğimiz büyük bir ağaç ,acılarımız yüz yıllık,
gizlenmiştir halkalarımıza ...
Herşeye harika bir güzellik katan sis ortadan kalkınca
Bilmek bazen her şeyin sonu olur
Oysa bilmemek çok çekiciydi
Her yükseldiğinde düşeceğini
Her güçlendiginde gücünü kaybedeceğini ...
Zamanı geldiğinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!