Ercan Barut Şiirleri - Şair Ercan Barut

Deprem sessizliği zifirli
Sokağa fırlatır sarsıntılar
Şehri süpürürken fırtınalar
Yabancılar ,saldırır acılara
Havlatır köpekleri başka kapılarda..

Neye dokunduğumuzu,
neyle karşılaşacağımızı hiç düşünmeden
Bir gölge oyununda
yıllarımızı kaybetmiştik
Asimetrik sevdalar yaşanırken
Haczedilmiş bedenlerimizde

Bu dünyalar ayna misali
yabanız,yabancısıyız
Zamanı  geriye akar
Sağ el sol ele akıl olur
Arkandakiler de hep karşında durur
Kalk gidelim durmayalım buralarda

Gittiğin günden beri
Şurama batan hasretin denizimde bir gemi
Arkadaşı, dostu, tanışı,
Ağaçları, kuşları, bu denizi,
bu şehri
Kendi kaderine terkettiğinde beri

Güçlü şimşekler çakıyordu hayallerine,
hayalleri yaralıydı ,
baba hasretiyle...

Babasız yuvaya ait değildi ruhu,

Bana sessizliğinle gel,
Dışarıdaki sesler çekildiğinde,
O en sıradan anlarınla
Ertelediğin düşüncelerle, bastırdığın duygularla,
Gece uyuyamazken
Hiçbir şey yapmadan ,öylece otururken

İhaneti hep biz tattık,
dilimizde hep öfkenin ve nefretin yükü kalmış
konuşamayan, söylemeyen, kekemeleşmiş dilimiz
görülenden, tanık olunandan geriye kalmış tek şeyini
sessizliğini de haykırır artık:
oyununuz iyi degil, pahalı oyuncaklarınız sadece israftan ibaret!

Açlığı acılardan büyük olanlar
Olan bitene, “bir şey olmaz” diyenler Hayatlardan akıp gidenlerin  bıraktıklarında lodosçuluk yapanlar
Bir kargaşa çıkarması için öç tanrıçalarının yollarına düşenler
Hayalleri çalıp gereksiz hayal  katliamına sebep olanlar
Nereden geldiği şüpheli, yıkıma uğramış ‘kaba düşkünler’in
yanında, bir baltaya sap olmak için gezen ayak takımları, şarlatanlar, bileyiciler, kalaycılar...

Ben de sevmezdim gözyaşlarını senin gözlerinden akışını görene kadar
Böyle mahzun böyle kederli de değildim hüzün rengi almış ellerini tutana kadar...
Ben de sevmezdim kırılmayı
Kendi kendini yemiş bitirmiş  bir nehir gibi
Kalp kırıklarını görene kadar

Beni Sende Tutan

Varlık- yokluk boyutundaydı etkilerin...
Kuşku götürmüyordun
düşünüldüğünde,