Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Hikmetinden asla sual olunmaz,
Güneşli havada kar yağdırırsın.
Göklerde arasak kuşta bulunmaz,
Koca develerden süt sağdırırsın.

Kel başlara şimşir tarak verirsin,

Gönül bahçesine kış düştü artık,
Güller açmaz oldu, bülbül ötmüyor.
Belli ki baharı dünde bıraktık,
Bağ, bahçe târümâr, çiçek bitmiyor.

Resimlere dalar oldu gözümüz,

Ruhumdaki boşluk sensiz dolmuyor,
Olmuyor bir tanem, sensiz olmuyor.
Varlığım elinde, sahibim sensin,
Ben benden geçtim de, sensiz olmuyor.

Akşamın rengini hep siyah sanma,
Bazen kandil kandil ışıltısı var.
Gündüzün çevresi bembeyaz ama;
İçini karartan sıkıntısı var.

Dünyada tezatlar sürüp gidiyor,

Bir çınar yaprağı düşmeye görsün,
Sürür niceleri ardından mevsim.
Dallarda başlarken matemli hüzün;
Çok yaprağın düştüğünü görürsün.
Tuvalde belirir bir sarı resim,
Kuru yapraklarla sen de yürürsün.

Hatâdan hatâya düştü yolumuz,
Yolları, yılları boşuna ezdik.
Şimdi tamiratla meşgul kolumuz,
Sonunda uyanıp, havayı sezdik.

"Türk'e kedi vermem." dedi gururla;

Hata düzeltme

Hergün vurgun yedik biz bu hayattan,
Dalgıç hülyasında derine daldık.
Zaten uzak duran kotradan, yattan,
Rüyamızda dahi ilk biz atıldık.

Kader mi, talih mi bilemediğim

Şu eski dünyaya doydum arkadaş,
Bir daha dönüş yok artık maziye.
Gökler dürülecek, kalmayacak taş,
Herşey dönüşecek yeni hizaya.

Hazırlanın sona, başlangıç yakın,

Uzun yıllar oldu; onu gözledim,
Aşkın muamması mahşere kaldı.
Bazen öteledim, bazen özledim,
Hasreti bir zehir, varlığı baldı.

Yokluğunda sabır dizdim yoluna,