Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Yürek Yâresi...

Artık kara düştü Aklar üstüne,
Bu cambazın, iflah etmez oyunu.
Bunca bilgeliğin bilmem kastı ne;
Uzun dendi, gördük gerçek boyunu.

Yürü Mehmedim korkma, Milletin arkandadır,
Dünya küfrün tutsağı, bize biziz yetecek.
Siyasi oyunların cümlemiz farkındadır,
Yürü ki kudretindir küfrü tâciz edecek.

Zaman Dursa!

Gönlümü kış sardı, gama büründüm,
Kader hüküm koydu; ölmeden öldüm.
Baharı tez geçen güzlere döndüm,
Goncam güle dönse; bahtım açmıyor.

Nemenem âlemdir şu garip dünya;
Kırk yıllık yârenler yabancılaşır.
Boşuna, kurduğun dünyalık hülya,
Dev adam sandığın; gör, çocuklaşır.

Yüzümüz gülse de içimiz ağlar,
Devran yol vermiyor, önümüz dağlar.
Küssem de talihe çâre bulunmaz,
Gezdiğimiz yerde güz olur bağlar.

Karagün dostluğu yalnız bize mi?

Yeşil gözler, sarı saça yaraşmış,
Gurbette efsâne olmuşsun güzel.
Gittiğin yerlerde adın yarışmış,
Gözlerde mestâne olmuşsun güzel.

Gitmişsin Bursa'ya deniz ötesi,

Gül devri geçer güllerin, dalda dikeni kalır,
Kış gelir, yaprak dökülür, kırda kökeni kalır.
Toprak oynar, hane göçer, yerde çökeni kalır,
Yâr gider, beni ağlatır; derdi çekeni kalır.

Âlem ahenginde döner, istemez başka komut,

Sisli, puslu bir hava, kasvet çöktü içime,
Düşen damlacıklarda sanki hüzün yağıyor.
Yağmur yüklü bulutlar çözülmüş lime lime,
Rahmet düşecek yere, bugün çile sağıyor.

Üstümüzdeki pislik içimize mi sindi?

DOKUNURUM...

Dokunma diyorsun süte, yoğurda,
Sütü bozuk varsa, ben dokunurum.
Hele kısrak olup, domuz doğur da;
Zedelenir gün gün millî onurum.

Bir sonbahar daha çaldı kapımı,
Devreden ömürdü sanki sonbahar.
Yaz bitiyor, hüzün sardı yapımı,
Döner mevsim, ufku karakış sarar.

Yağmurun sesine uyandım bugün,