Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

VAHŞET ÜSTÜNE VAHŞET!..

Sırtlandan daha vahşi, bunlar tarihî bela,
Pisliğin kokuşmuşu, almaz bunları hela.
Neden, nasıl ortada; ayağa kalksın dünya,
Ortadoğu yanıyor, dünya uykuda hâlâ.

Hayaller çekiyor içine beni,
Karanlık gecemin matemi gibi.
Sanki ecinniler sardı bedeni,
Zaman sonsuz mekân, arşın yok dibi.

İlk mektep günlerim gelir aklıma,

Yıldızlar...

Tez geçer be gülüm; gençlik tez geçer,
Zaman, gün içinden yılları biçer.
Gücüne güvenip dağları delsen;
Gün gelir, çağrıcı seni de seçer.

Yavaş vur abalıya, azar azar azarla,
Sanki kaldı mı dünya Brütüs'le Sezar'a?
Elde ne varsa sürdük en sonunda pazara,
Yavaş vur abalıya, azar azar azarla.

O ne güzel çehre, ne güzel simâ,
Ramazanın nûru vurmuştu sanki.
Âhenk, üzerinde doğuştan tema,
Eşi yok dünyada, melek inan ki.

Yontusuz...

'Gözümün nûru torunlarıma...'

Bazı söz benzese de 'mısra-i berceste' ye,
Sanat diye bakılmaz yontusuz keresteye.

Gölgeler kapladı renklerimizi,
Bahçemiz bozulmuş; güllerim nerde?
Bir meçhul âleme taşıdı bizi,
Bülbüller bilmem ki hangi seherde?

Yağmur, sel, fırtına; sanki kış vurdu,

Nicedir görmezsin hâlimi câna,
Selâmı kesişin yürek cefâsı.
Sensizlik günbegün işledi kana,
Bu mudur gönlünün aşka vefâsı?

Gönül detferimden sildim de seni,
Kâğıdını yırtıp çöplüğe attım.
Yıllardır boşuna yaktım bu teni,
Ruhum yenilendi, huzuru tattım.

Yaşlandık garip olduk; bakan kalmadı,
Laf ettim halimizden,takan kalmadı.
Bildim ki böyle imiş dehrin ahvâli,
Cigara elde gezdim, yakan kalmadı.